Mutlu Bayramlar!

Bayram… çocukluğumdan beri bir anlam yükleyemediğim, neden önemli olduğu konusunu hiç anlayamadığım günler işte bu Bayram günleri… Yeni bayramlıkların giyilecegi o sabah cok hevesle uyanirdim.. babam bayram namazindan gelince kuş sütü eksik soframızda kahvaltimizi yapardik… sonra sirasiyla bir suru ziyaret.. ev baklavalari, patiryot börekleri, zeytinyağlılar, sarmalar, renkli şekerler, hediye mendil ve tabi ki bayram harcliklari… hic mi hic bitmesini istemezdim o 3-4 gunun… Ama sonra….. Biraz büyüdüm ve teknoloji de büyüdükçe, daha da anlamsız buldum bayram günlerini. bütün yıl konuşmayan, görüşmeyen insanların bayram olunca birbirlerini aramalarını garipsedim. herkesin, hep aynı kelimeleri kullandığını fark ettim. “nasılsın, her şey yolunda mı, kendine iyi bak, iyi bayramlar.” bir dahaki bayrama kadar bir daha ses yok. senin telefondaki sese, “aslında hiç iyi değilim, ne oldu biliyor musun” deme hakkın yok. “teşekkür ederim, size de, selamlar”. çok samimiyetsizdi her şey, çok yapmacık, çok sahte… kimsenin kimseyi merak ettiği, nasıl olduğuyla ilgilendiği yoktu aslında. kuraldı bu sadece. telefonlaşırsın, toplanırsın, herkes ne kadar iyi bir hayatı olduğunu, yeni kıyafetlerini, evini gösterir; bütün gün beraber geçirilir, tatlı-et yenilir, akşam ayrılınır. bir dahaki bayrama kadar. hep aynı. Yaaa sonra… yıllar geçtikçe, bayram algımız artık bitmeye başladı birçoğumuzda bir alo diyerek telefon açmalar yerini mesajlara, toplu mesajlara, bıraktı. tek bir mesaj yazılır, tüm rehbere yollanır. niyeyse, sanki mecburmuş gibi. ama mutlaka yapılır. bayram tatili uzunsa mutlaka tatile gidilir, artık yeni kıyafetler, evler yarışmaz, tatiller yarışır. Biraz daha zaman geçti Ziyaret yerini alolara Alo kar yerini SMS ve grup mesajlara SMS ler de yerini whatsapp facebook Twitter a bıraktı Neyse evribadyyyy feysbukk Iyi bayramlar hepimize…