Daracık sokaklarda, yüksek apartmanların manzarasız pencerelerinin birbirine baktığı; özel hayatın, mahremiyetin giderek aradan çekildiği bir çağın insanları olarak katlanarak,birbiri üstüne binen hanelerde yaşamaktayız.
Eskiden haneler üst üste dizilmiş değildi,her birinin bahçesi,taşlıkları,avluları vardı.Bu evlerde,ışığı da, havayı da daha ziyade bahçeden, avludan alır; hayata, nefes alıp verilen bu mekanlardan bağlanılırdık. şimdi ise katlarda yaşamaktan çok insanlara katlanıyoruz...
Kimseye toleransımız yok aslında hiçbirimizin, katlanıyoruz sadece. "yüz yüze bakıyoruz" diye bir lafımız var mesela, yüz yüze baktığımız insanlara katlanıyoruz, ses çıkarmıyoruz; ama hoş gördüğümüzden, makul yaklaşıp kabul etttiğimizden değil; sadece gücümüz yetmiyor genelde değiştirmeye....
"insan, katlanabileceğinden ya da katlanması gerekenden çok daha fazlasını yapıyor ve çok daha fazlasına yol açıyor. Her şeye katlanabileceğini işte böyle keşfediyor."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder